Dhe kështu, e ashtuquajtura ‘e paimagjinueshmja’, ka ndodhur. Donald Trump, racisti, seksisti, kandidati ksenofob republikan, është zgjedhur President i Shteteve të Bashkuara.

Nëpër mediat sociale, të bardhët anti-Trump kanë shprehur tronditjen dhe mosbesimin, të paaftë për të njohur Amerikën që ata mendonin se njihnin.

Epo, zgjohuni. Kjo është Amerika që njerëzit me ngjyrë kanë njohur gjithmonë. Kjo është Amerika që ka ekzistuar gjithmonë.

Patton Oswalt ka marrë mijëra retweets dje për vërejtjen:

‘Ajo që kam mësuar deri tani sonte: Amerika është SHUUUUUUMË më seksiste sesa raciste. Dhe është mjaftueshëm shumë raciste’.

Ai gabohet.

Amerika është thellësisht seksiste, krahasimi i rolit të seksizmit me rolin e racizmit në zgjedhjen e Trump, është si të krahasosh mollën me portokallin, dhe ende më e thjeshtë. Në fund të fundit, 45 për qind e grave të bardha të arsimuara votuan gjithashtu për Trump. Kur u pyet nëse fitorja e Trumpit ishte vetëm për njerëzit që nuk e duan një grua në rolin e presidentes, një eksperte lajmesh, Danielle Moodie-Mills gozhdoi faktorin themelor:

‘Është shumë më e madhe se kaq, kjo ka të bëjë me… ky është fjalë për fjalë qëndrimi i fundit i supremacisë së bardhë në Amerikë,’ shpjegoi Moodie-Mills.

‘Kjo është urrejtja në një nivel që nuk e kemi parë që nga Jim Crow … Ne si amerikanë e nënvlerësuam se sa e thellë ishte urrejtja për ‘tjetrin’. Ne e nënvlerësuam atë nivel të fshehtë të urrejtjes.’

Zgjedhja e Donald Trump është dhimbshëm në përputhje me mënyrën se si Amerika historikisht ka reaguar në të kaluarën për kthesën racore. Që nga amendamenti i 13-të, fara e burgimit në masë që mbjellë. Shpresa e Rindërtimit hapi rrugën për Jim Crow. Presidenti i parë i zi hapi rrugën për Donald Trump.

Tani nuk është koha për vajtim – është koha për veprim

Nuk është çudi që pas presidentit Obama, vjen një president që ka nxitur një stuhi të lehtë urrejtjeje dhe fanatizmi gjatë 18 muajve të fundit, një njeri i cili është miratuar me entuziazëm nga supremacistët e bardhë të vetë-deklaruar. Kjo është demokracia në punë. Demokracia, në fund të fundit, ka të bëjë me përfaqësimin. Zgjedhja e Trumpit është një përfaqësim i zymtë i një vendi që urren njerëzit e zinj, që urren emigrantët pa dokumenta, që urren muslimanët dhe çifutët.

Fushata Trump na ka ekspozuar ndaj disa të vërtetave të shëmtuara rreth urrejtjes së Amerikës ndaj ‘tjetrit’, duke shpërthyer një valë gjëmuese të fanatizmit, racizmit dhe ksenofobisë, që është tërësisht pa shfajësuar. Dhe po aq e rrezikshme sa racistët e pa shfajësuar, në mos më shumë, është përfshirja aq e madhe e amerikanëve të bardhë në racizëm, saqë ata ngatërrojnë fanatizmin për patriotizëm. ‘Bëjeni Amerikën të Madhe Sërish’, thonë ata. ‘Ne jemi duke e marrë përsëri vendin tonë’, thonë ata. Ata e përbëjnë strukturën e këtij vendi më shumë se kushdo, dhe të martën në mbrëmje, u dëgjua zëri i tyre.

Sot, shumë amerikanë janë në zi. Ata janë të zi për vdekjen e ëndrrës së ‘shpresës’, të shitur atyre nga zgjedhja historike e Obamës. Ata janë në zi për vdekjen e mirësisë amerikane. Por tani nuk është koha për të vajtuar – është koha për të vepruar.

Kjo fitore mund të jetë një miratim i mëtejshëm i mendimit racist në Amerikë, por nuk është krijimi i tij. Ka qenë aq e lehtë për liberalët e bardhë të bëjnë një sy qorr për natyrën e rrënjosur të racizmit në të kaluarën. Por e marta ishte një thirrje zgjimi, një përkujtues i zymtë se ka më shumë për ju për të bërë. Do të jetë puna e atyre amerikanëve që nuk pajtohen me Trumpin dhe zëvëndësit e tij, tani më shumë se kurrë, për të luftuar vërshimin e fanatizmit që është lënë pas në fushatën e tij qesharake. Nuk ka më justifikime. / Gazeta Impakt

Burimi: HuffPost

10 COMMENTS

Comments are closed.